Smart has plans, stupid has stories

Koszmar z ulicy Babcinodomkowej

2012-02-16T20:29:00.002+01:00

Wiecie, nie od dziś bywają mrozy, nie od dziś od tych mrozów pękają kaloryfery. No tak, no tak...Ale czemu k*rwa akurat w Domku Babci!!? Takie oto urocze pożegnanie zgotowała mi i moim współlokatorkom stancja. Koszmar z ulicy Babcinodomkowej. Nikomu nie polecam i nie życzę.

Na całe szczęście jutro zabieram swoje rzeczy i przeprowadzam się do wrocławskiej metropolii. Niektórzy nazwali to nowym rozdziałem w życiu, inni wielkimi zmianami. Ja (ku uciesze ]:-> mojej Rrrodzinki już nie trójmiejskiej a wrocławskiej) cały poprzedni semestr część tygodnia byłam w Nysie, część we Wrocławiu. Dlatego raczej się uśmiecham i dobrze wiem, że nic ekscytującego, nowego, nieznanego mnie nie czeka....No może poza ciepłym pokojem i szybkim internetem codziennie oraz, co najważniejsze, zmianą 'mieszkania' na 'dom' z rodziną, a nie ludźmi którzy się wprowadzają i wyprowadzają. Chociaż nie powiem, będzie mi brakowało Katarzyny Barbary B.

Już jutro wielka zmiana na fejsowym profilu!

Do następnego.

Ps.Boje się tego co jutro zastanę w Domku Babci :x

Growing up gets you down?

2012-02-13T19:22:00.002+01:00

No, to dziś są moje X urodziny. Zabawne, kiedy wyłączy się funkcję powiadamiania znajomych o twoich urodzinach na fejsie, nk czy innych takich, o złożeniu życzeń pamięta tylko siostra, brat, matka, ojciec i dziadkowie :D

Tu od razu zwracam się do Was ludzie: nie przejmujcie się, nie celebruję zbytnio tego dnia, tylko troszkę mi smutno, bo chce mi się palić. A tak, dzień jak co dzień.

A czego sobie życzyłabym z okazji urodzin? Pracy. I powodzenia. I napisania dyplomu. Może trochę więcej zdrowia, coś ostatnio z nim kiepsko.

Do następnego, już starszego.

'Być może ona jest lepsza w te klocki, ale Ty jesteś ładniejsza...'

2012-02-07T11:14:00.001+01:00

Cholerny szum w uszach, który nie pozwala zamknąć oczu. A w żołądku batalia w centrum samego szturmu. Moje organy próbują oswoić wlaną wcześniej treść o dość wysokim procentażu. Ale już jest ciepło. Już jestem zagrzebana wśród czystej pościeli, zaraz zacznie się nowy dzień. Tak oto myślałam sobie w niedziele nad ranem, kiedy wróciłam z Alicja z ymprezy. Było fantastycznie, chociaż wiadomo, cierp ciało coś mieć chciało.

Tytuł posta, to jedna z głupszych rzeczy, komentarzy, jakie usłyszałam tamtego wieczora. Wciąż nie wiem czy traktować to jako żarcik, czy wkurwiać się za każdym razem, kiedy sobie to przypomnę.

Do następnego.

Randkowe tematy awaryjne

2012-01-29T12:16:00.004+01:00

Piękny mamy dziś poranek. W związku z tym, że zaraz po przebudzeniu mój mózg nie działa całkiem na poważnie, mam swoje pewne rytuały. Jest to kawa, czasem papieros, facebook, milion kont poczty internetowej i dwie cudnie poprawiające humor, lekkie w swej treści stronki: zeberka.pl oraz papilot.pl. Dziś czytam papilot.pl, temat artykułu "Porada Stylistek: W co się ubrać na randkę? (Gwarantujemy, że wpadniesz mu w oko!)"

"KROK 7: Randkowe tematy awaryjne

Niestety piękny wygląd nie zagwarantuje randkowego sukcesu. Pierwsze spotkanie to stresujące doświadczenie, więc wyposaż się w arsenał awaryjnych tematów do rozmowy. Bądź na bieżąco – szybki kurs wiedzy o polityce zagwarantuje maraton z TVN24, dzięki Pitchfork.com zabłyśniesz muzyczną ciekawostką, a film obejrzany ostatnio na TVP Kultura będzie jak koło ratunkowe, gdy zorientujesz się, że on jest przejęty bardziej niż Ty!"

Jak nisko trzeba upaść, żeby udawać, że interesuje cię polityka i codziennie oglądasz wiadomości, z drżącym sercem o świat!? Ale to nic, ja rozumiem, ok...ale jak nisko upaść, czy wręcz runąć! trzeba by udawać, że ogląda się TVP Kultura!!!!!! Myślę, w takim razie, że nigdy nie byłam na prawdziwej randce...

Jeszcze jeden, jeszcze jeden!

2012-01-25T17:54:00.000+01:00

Jeszcze tylko jutro, jeszcze tylko jeden plus jeden, dwa egzaminy i semestr-utopia przejdzie do historii. Może i chwilami bywał zmęczony, ale kadra, przedmioty i trzeźwość umysłu dopisały. Wszystko złożyło się w najmilszy semestr i sesję jakie miałam do tej pory. Chociaż! Nie mów hop póki nie przeskoczysz - jeszcze jutro egzaminki z onkologii i alergologii.

Tak oto przyjdzie mi kończyć życie studentki kosmetologii. Dziwne (jeszcze) jest to życie, nie powiem. Jeszcze tylko gdyby tak ktoś usiadł napisał moją pracę licencjacką :D

Do następnego

Być, albo nie być...wyjątkowym

2012-01-19T13:11:00.000+01:00

Bycie wyjątkowym, czy wiecie co to znaczy? Dla mnie to wiedza, że nie jest się jednostką wymieszaną z szarą masą - bez konkretu. Oznaka, że jest się potrzebnym i zauważalnym, nie bez znaczenia.

Kiedy wczoraj bliska mi osoba w trakcie konwersacji rzuciła, że jestem dla niej wyjątkowa, nawet jeżeli nie było to do końca poważne, to przemiłe. Milion razy lepsze niż komplementy. Bardzo ciepłe słowa, bardzo... Teraz czuję się droższa niż milion dolarów :D

Do następnego.

Ps. Fot.: tak wygląda szczęśliwa i wyjątkowa osoba. Tak serio nie miałam lepszego pomysłu na foteczki do tej notki ;)

Break on through

2012-01-17T09:45:00.000+01:00

Czyli sesja, sesja, i za pięć zaliczeń będzie po sesji. Szkoła wizażu skończona. Teraz wszystko w moich rękach, by użyć zdobytej wiedzy i umiejętności, aby przekonać samą siebie i cały świat, że to co robię jest dobre.

A teraz idę spać po dzisiejszym zaliczeniu. Relax and take it easy!

Do następnego.

Żegnaj 2011...

2012-01-02T20:56:00.002+01:00

'4fun Nowy Rok Party' za nami. Miał być najnudniejszy Sylwester pod słońcem spędzany w gronie: jednego milczącego chłopaka i trzech dobrych kumpel, stąd też '4fun'. Jednak kapryśny los tym razem się spisał, było Nas więcej, a czas minął szybciej niż tego chciałam. Było gadatliwie, tytoniowo i alkoholowo. Miło i przyjemnie. Także, żegnaj 2011, witaj 2012. Ciekawe w jakim stylu przyjdzie żegnać ciebie?

Bo nie ma nic czego mógłbyś mnie nauczyć

2011-12-27T16:50:00.000+01:00

Im dłużej siedzę sama w tych 4 ścianach, tym bardziej dziczeję. Za bardzo przyzwyczaiłam się do otoczenia mnogiej liczby ludzi wkoło, bycia częścią większego stada. Na szczęście dziś wyjście...

Świąteczne marzenie

2011-12-15T22:26:00.001+01:00

Już rozpoczynając pisanie tego posta śmieję się pod nosem z samej siebie. Kiedy bliscy pytają mnie co chciałabym otrzymać w prezencie z okazji tych świąt nie mam żadnych życzeń co do podarku. Kiedy jednak siedzę i myślę ile rzeczy chciałabym mieć, czy raczej będę potrzebowała do swojego warsztatu, głowa zaczyna mnie boleć po 2 minutach... To nie są marzenia, to są potrzeby. Ale, ale, nie o tym dzisiejszy post!

Marzy mi się w sobotę 24.12 pomknąć w pidżamie do salonu, gdzie będzie przystrojona choinka z zapalonymi lampkami, a na ławie świąteczny kubek, z pyszną kawą z mlekiem, albo gorącą czekoladą, a obok miły herbatniczek czy inny pierniczek. Eh, raczej to niemożliwe w tym moim zwariowanym domu, gdzie święta to: 2 x więcej sprzątania, padaczki i biegania od lokalnego zieleniaka (bo czegoś brakło/nie ma, a nagle potrzebne) do domu. Dlatego nie lubię Wigilii, czy raczej części dnia przed kolacją. Święta powinny być odpoczynkiem, a nie stresem, że coś się przypali lub nie wyjdzie. Ale i tak chce mi się bardzo tych świąt. Zdenerwowanego ojca w kuchni i poddenerwowanej mamy bo coś nie idzie według planu ;).
Tak dawno nie było mnie w domu...

Do następnego.

Szach mat

2011-12-13T18:22:00.001+01:00

Przekopując kolejne strony internetowe w poszukiwaniu inspiracji natrafiłam na coś absolutnie fenomenalnego, genialnego, cudnego! Coś co po wczorajszym olśnieniu mojej marnej osoby musiało zostać zrealizowane... Mowa tu o niesamowitym czarnym french manicure. Tak, tak, czarnym w 100%. Warstwa bazowa to czarny mat,a końcówki zaakcentowane zwykłą, błyszczącą czernią. Szach mat, przegrana, musiałam go mieć na paznokciach.

Oczywiście bez pomocy moich wspaniałych- i milion razy zdolniejszych ode mnie w kwestii paznokci- współlokatorek, dzieło nie byłoby tak piękne. Bardzo im dziękuję. Sprawiły mi straszną radochę.

Nie wiem skąd ten trend, kto był twórcą, ale odwalił kawał dobrej roboty :) W moim odczuciu taki manicure pasuje do stylu rock, goth, eleganckiego punk, czy glam rock.

W bardzo dobrym nastroju mówię Wam: do następnego.

Link do tutorialu z gwoździem dzisiejszego posta

Dzięki, o panie, za kawę!

2011-12-10T23:06:00.001+01:00

Nie wiem co za mądrala wpadł na to by z ziaren kawy otrzymywać cudny napój zwany kawą. Ten, jednak, kto stworzył kawę z cukrem i mlekiem, jest u mnie na liście VIP. Dziś nie musiałam nawet kiwnąć palcem, Drogi Bartkje przygotował pyszną kawę według mojej instrukcji:

3/4 kubka kawy
2,5 łyżeczki cukru
1/4 mleka

Tylko to było w stanie powstrzymać mnie przed zaśnięciem. W ogóle nie zdawałam sobie sprawy jakie wyczerpujące jest wykonywanie makijaży. Nie zmienia to faktu, że jestem podjarana :>

Do następnego

Kostnica

2011-12-07T12:43:00.001+01:00

Gdyby ktoś zapytał 'co by musiało się stać, by Twoje życie stało się lepsze?' odpowiedziałabym: bilet do Japonii, koniec studiów, tańszy gaz, opcjonalnie cieplejsze mieszkanie w tej samej cenie. W Domku Babci jest zimno jak w kostnicy T,T. Porównanie może kiepskie,bo nigdy nie byłam w takim miejscu, jednak zimno odczuwalne jest znaczne.

Wczoraj odczytałyśmy stany liczników, poodejmowałyśmy, pododawałyśmy, mnożyłyśmy, dzieliłyśmy i...za ubiegły miesiąc zużyłyśmy UWAGA! gazu za 600PLN -,-. Moja odpowiedź na pytanie jak jest brzmi 'zimno w ch*j!'

No, dla rozgrzewki pouczmy się o prądach.

Do następnego.

Byki i rogi

2011-12-04T21:08:00.001+01:00

Niech tajemnicą nie będzie, że chwytam byka za rogi i staram się odnaleźć w kosmetyce, ponieważ wiedza zdobyta na studiach pozwala mi na swobodę w tej tematyce, a to, iż odwidziało mi się być kosmetologiem pozostaje całkiem inną kwestią....

W ramach owego chwytania, poszukiwania i odnajdywania się postanowiłam doszkolić się z zakresu wizażu. Wszystkie znaki na niebie wskazują na to, że swój brak talentu nadrabiam uporem. Jeżeli trzeba zmyć coś 5, żeby za 6 i ostatnim razem wyglądało w końcu dobrze, robię to.

Na jednych z ostatnich zajęć usłyszałam, że mam imadła w rękach. Wiem, bywam niedelikatna, jednak dziś przy wykonywaniu demakijażu usłyszałam, że moje gesty są subtelne. I gdzie te imadła?

Kończę, pora iść spać. W końcu jutro budzik zadzwoni o 6.00. Smuteczek.

Do następnego.

Ps.Ostatnia focia espeszjali dla tych co mnie dawno nie widzieli <3

Niesamowite!

2011-11-30T08:40:00.000+01:00

Przedostatni semestr studiów, brak motywacji do dbania o to jak wyglądam, praca licencjacka, jakiś sflaczały kontakt z ludźmi...A! i była/obecna? 'depreszyn' z powodu załamania pt.'po co były mi te studia, nie chce tego robić w przyszłości' ,no i rzucam palenie (tym razem tak na serio). To w skrócie co u mnie :)

Ostatnio zastanawiam się czy wszystko to nie jest jedno wielkie, cholerne domino. Układanka którą tworzyłam przez całe świadome życie. Teraz kiedy stoję nad przepaścią i czuję za plecami niebezpiecznie kiwający się ostatni klocek już prawie dotykający moich pleców i strącający mnie w dół, zaczynam panikować. W rzeczywistości efekt paniki wywołuje u mnie chyba dorosłość i wszystkie tego konsekwencje, praca, własny kąt, miejsce które mi to zaoferuje. Wielka niewiadoma.

Dość już depresji, marudzenia i powtarzania w kółko historyjek o moich paranojach! Sprawdziłam dziś statystyki mojego bloga i nie mam najmniejszego pojęcia jak to się dzieje, ale mimo, iż w ciągu ostatnich miesięcy notatki pojawiały się nieczęsto, ilość odwiedzin jest wysoka. Niesamowite. Aż dziw bierze.

Do następnego.

2011-09-21T10:56:00.001+02:00

American Apparel hair accessory (see more hair clip accessories)

LOUIS VUITTON City Guide 2011 Berlin Cliquez pour Agrandir (clipped to polyvore.com)

Background Berlin Skyline Berlin (clipped to polyvore.com)

'Jak rozpoznać ludzi, których już nie znamy? '

2011-09-12T19:44:00.008+02:00

Ostatnio prześladuje mnie właśnie ta myśl. Ilu ludzi poznałam i przeżyłam z ich udziałem jedne z ważniejszych okresów w swoim życiu: przedszkole, podstawówka, gimnazjum? Przez wspólne lata spędzone w jednej klasie mogłam ich nazywać kolegami, lecz dziś są dla mnie tylko imiennymi wspomnieniami. Niczym więcej. Mijam ich na ulicy nieobojętnie, chociaż bez słowa, i czuć w naszych spojrzeniach delikatny smutek. Rozpoznajemy się, ale przecież nie znamy. Dokucza mi to ciutkę, ale wśród mi najbliższych są i tacy z którymi dzieliłam jedną ławkę w podstawówce, co bardzo mnie cieszy i pociesza :) Że czas do przyjaźni się nie wtrąca i niewiele znaczy.

Do następnego.

Milijony mo(me)net...

2011-09-09T15:31:00.003+02:00

Długo mnie tu nie było, wiem. Wiele się wydarzyło i niewiele o tym mam zamiar pisac.
Wiele, można by rzec miliony momentów za mną, wszystko się poplątało i pozmieniało, na całe szczęście bywam cierpliwa przy rozplątywaniu.

Do natępnego

O sesjo!

2011-05-27T14:47:00.004+02:00

Sesję czas zacząć. Niestety. Nadchodzący tydzień, czy raczej jego pierwsze trzy dni przesądzą czy te wakacje będą pod znakiem poprawek, czy też nie. Jakby nie patrzeć całkiem możliwe, końcu wróciłam do domu co równa się 0 nauki ^^'
Do następnego.

Ciepło!

2011-04-22T12:02:00.004+02:00

Ciepło i miło. Szkoda, że to kwiecień, co przeplata i pewnie jeszcze do stabilizacji tak przyjemnej pogody dojdzie za dobry miesiąc. Tylko, że wtedy przyjdą upały. Nie dogodzisz...

Wczoraj śmigałam sobie w zestawie pt. jak ubrać tą samą koszulę inaczej? Padło na fioletowe portki i reszta czarna, chociaż nie powiem, torebka w innym, ciekawszym kolorze (której nie posiadam) nadałaby całości mniej elegancki wydźwięk. Czułam się trochę zbyt poważnie.

No nic, komu w drogę temu wrotki. 'Zapinam narty, gdzie mój (dzienny) nocny wyciąg (numer 7) N36 hop hop??'

Do następnego!

"Wszystkie brzydkie dziewczęta idą do harcerstwa"?

2011-04-21T00:27:00.008+02:00

Tytułowy cytat pochodzi z jednego z utworów Pidżamy Porno. O dziwo, przez ostatni tydzień stara Pidżama do mnie wróciła razem z System Of a Down i Vavamuffin.

Dziś śmigałam po mieście w stroju 'harcerki' ,jak został okrzyknięty przez Pana J. i Badejszyn. Co zrobić... Nigdy w harcerstwie nie byłam, a strój truskawkowo-słonecznikowy kompilowany był pod apaszkę. Moja jest żywo pomarańczowa, w słoneczniki, ponoć dużo starsza ode mnie, prezent od babci <3.

To ja lecę pocić się przy odkurzaniu dywanów.

Do następnego

Umrzyj pięknym staro.

2011-04-12T20:39:00.003+02:00

Ból studiów paramedycznych polega na tym, iż na każdych zajęciach, na każdym kroku, wciąż i wciąż powtarza się: ćwicz, nie pal, nie pij, nie sól, nie słódź, dbaj, masuj, pielęgnuj, 2 litry wody dziennie, unikaj stresu, śpij 8 godzin minimum... Wniosek: pić tylko wodę, biegać dwie godziny dziennie, zamieszkać blisko SPA, by wpadać co drugi dzień na masażyk, nie pracować i nie chodzić do szkoły. Sic!
Umrzyj pięknym staro - przeżyj życie nudno.

Do następnego

Chęć zaspokojona.

2011-04-11T14:39:00.003+02:00

Poniedziałek. Ten za tydzień będzie lepiej przyswajalny, ja to wiem. Po strasznie dziwnym weekendzie- sobotą przepełnioną refleksją na temat wszystkiego i niczego ze względu na brak połączenia internetowego, a niedzielą przepełnioną ciągłym odkładaniem nauki na dzisiejsze, jutrzejsze, środowe i piątkowe kolokwia- czuję, że był on niepoprawny.

Ale mam brudną klawiaturę...A, i byłam na proszonej randce! Ku mojemu zdziwieniu gadało mi się z Jankiem całkiem dobrze, chociaż dzieci z tego nie będzie, moje marzenia zostało spełnione. Od kilku miesięcy marzyła mi się randka i ta nadaje się na stwierdzenie, iż chęć została zaspokojona.

Cóż za pech, że za godzinę mam zaliczenie, a tak bardzo chce mi się spać...

Do następnego.

Co by tu....

2011-04-07T12:35:00.002+02:00

Człowiek czasem potrzebuje wyrwać się, zrobić coś wbrew 'prawu', swoim obowiązkom. Przynajmniej ja czasem odczuwam potrzebę ucieczki, co też sumiennie i, jak przystało na mnie, całkiem niespodziewanie uczyniłam. Poczucie obowiązku jest jednak we mnie głęboko zakorzenione. I tak w ciągu 2 godzin od chwili zakiełkowania we mnie myśli, by zwiać z zajęć, z których zwiewać nie powinnam za względu na kłopot z odrabianiem, siedziałam w busie do Wrocławia, by następnie przespać całą noc w pociągu Wrocław Główny-Gdynia Główna i już po 9 w czwartek 31.04.2011r. być w mieszkaniu mojej ukochanej Gdyńskiej rodzinki.

Od czwartku do niedzieli niekończąca się impreza z nieuleczalnym kacem, bólem głowy i dziennym lunatykowaniem, by w nocy ożywić się i przemienić w aktywną turystkę-imprezowiczkę. Dziś nareszcie odespałam całe to głupstewko przepełnione Aliszją i moją kochaną Rodziną.

Koniecznie muszę się pochwalić, iż pierwszy raz otrzymałam ocenę o wartości 5- z manicure klasycznego. Jestem z siebie dumna!

Do następnego.

Ps. Obiecuję, że następnym razem gdy pojawię się w 3mieście nie okażę się tak nieznośnym gościem, który pojawia się i znika, by wrócić na półżywą.

Szkoda

2011-03-21T01:30:00.005+01:00

1:30. Poniedziałek. Po weekendzie. Strasznie mi przykro, że wcale nie zmarnowałam tego weekendu, ale teraz mam w sobie cichutką chęć głośnego płaczu i lamentu nad swoim lenistwem po raz wtóry. Jutro będzie zły dzień. Dzień goryczy i zgrzytania zębami. A przecież, w gruncie rzeczy, ja bardzo lubię swoje studia. Czemu wciąż powtarzam ten sam błąd?

Silna potrzeba ucieczki. Szkoda.
Do następnego

Ps. Ostatnio jedynym kokardkowym motywem, który zakładam jest ukochana przepaska z kokardką, którą dostałam dwa lata temu od Aliszji. Coraz mocniej pociąga mnie maksymalny minimalizm i brak pierdolniczków wzorniczych. Też szkoda.

Iskierki.

2011-03-14T10:50:00.005+01:00

W chwili, kiedy wypowiadamy na głos swoje marzenia one wykraczają poza granice nierealne-realne. Wkraczając do świata rzeczywistego znajdują swoich orędowników, motywatorów, kciukotrzymaczy oraz kpiarzy, czy realistów próbujących sny wepchnąć z powrotem do krainy nierealności. Jak to jest, że człowiek wymyśla sobie cele na pierwszy rzut oka ciężkoosiągalne bądź nierealne? W momencie wypowiedzenia ich na głos te nie-do-spełnienia często stają się dla samego marzyciela czymś śmiesznym, głupim, wylatują w powietrze feerią barwnych iskierek, by po chwili zawodu i rozczarowania zostać zastąpionymi nowymi.

'I can't get no satisfaction '

2011-01-25T09:30:00.006+01:00

'Cause I try and I try and I try and I try' -nie ma satysfakcji, bo nie moge sie z tego wszystkiego wyplatac, wyswobodzic, wyslizgnac i uciec. To byloby zbyt proste i oczywiste. Nie jestem wyczerpana, tylko znudzona czekaniem, zdenerwowana sytuacja. Mamo! Chce do domu.
Do nastepnego

Misja: Tallinn, czyli wróćmy do średniowiecza, rosyjski Brazylijczyk i turecko-cypryjska gościnność.

2011-01-23T02:25:00.007+01:00

Kiedy nikt nie ma czasu, czy chęci wybrać się z tobą w podróż, nie poddawaj się, tylko rób to, na co masz ochotę. Ja się nie poddałam i bez większych oporów wyruszyłam do Tallinna sama. Przy okazji poznałam, jak miłe i ciepłe jest uczucie, kiedy w obcym miejscu ktoś czeka na ciebie z otwartymi ramionami na powitanie, jak dobrze jest być zaskakiwanym, jak świetnie jest poznawać nowe miejsca i nowych ludzi.

Do Tallinna wyruszyłam w ubiegły wtorek. Kompana do swojej podróży nie znalazłam. Cóż z tego, kiedy poznałam fantastycznych ludzi, od których niespodziewanie otrzymałam wiele ciepła. Przez cały czterodniowy pobyt mieszkałam, dzięki wielkiej życzliwości, w mieszkaniu trzech nieznanych mi wcześniej osób. Zapytacie, czy jestem szalona, nieodpowiedzialna i głupia? Może i jestem, ale Yavuz (z Turcjii), Orhan i Muhammet (obaj z Cypru) przed moim przyjazdem do Tallinna mimo, iż byli mi zupełnie obcy, od pierwszej chwili mojego przyjazdu byli gotowi oddać mi swoje serca. Już po pierwszym dniu, ich mieszkanie nie miało dla mnie sekretów i czułam się w nim najzwyczajniej swobodnie. Yavuz odebrał mnie ze stacji i pokazał Tallinn, Orhan dbał o mnie na imprezach, a Muhammet zabawiał tureckimi piosenkami oraz tradycyjnymi tureckimi tańcami ^^. Przez cztery kolejne dni, uśmiech nie schodził mi z twarzy.

Impreza z Hiszpanami, Cypryjczykami i Turkiem?-czemu nie. Później estoński klub, a w nim Brazylijczyk o całkiem rosyjskim imieniu, Dimitri?- czemu nie. Estonka o całkiem latynoskim temperamencie i doskonale tańcząca taniec brzucha? - czemu nie? Litwinka, która świetnie mówi po polsku? - czemu nie. A wszystko to w styczniu, w zimowej Estonii, w zasypanym śniegiem Tallinnie, czarującym mieście, którego stare miasto sprawiło, iż poczułam się, jak gdybym cofnęła się w czasie, do pięknego, otulonego bielą, średniowiecznego miasta. Przewspaniałe chwile! Bez dwóch zdań!

Teşekkür ederim. Terviseks!

Do następnego

Nawroty slodko-gorzkiej choroby

2011-01-17T10:44:00.005+01:00

Co robi człowiek, gdy za 2 godziny ma egzamin, na który kompletnie i zupełnie nic nie potrafi, gdyż jakiekolwiek notatki posiada w języku, w którym kupno bułek często sprawia mu zakłopotanie? Na pewno myśli sobie, co ma być, to będzie. Na pewno myśli sobie, o ku*wa, co robić?! Na pewno myśli sobie, mmm, wejdźmy na fejsa. Na pewno myśli sobie, poróbmy milion pierdół, w tym napiszmy nową notkę na bloga. A co!
Historia mody, która miała być rarytasem, cennymi i lubianymi przeze mnie lekcjami, okazała się nudna i śpiąca, mdła i zestresowana z racji problemów językowych. Właściwie żadne problemy językowe nie istnieją, gdyż moja znajomość tejże mowy jest znikoma, a na takim poziomie żadna :):):) Hee
W każdym razie, troszkę się cieszę, bo znów mam pomysł na ciuchy :> Nawrót słodko-gorzkiej choroby, zwanej manią na ubrania. Już nie mogę się doczekać realizacji moich zachcianek, powrotu do domu i kompletnego przeglądu szafy! Po kilku miesiącach nieobecności w moim pokoju, na nowo zacznę odkrywać swoje stare-nowe ubrania.
Do następnego.

2011-01-11T18:08:00.004+01:00

Ku*wa mac! Trzeba zaczac o siebie dbac!
Pozdro 600!

Rytoj as einu j Lenku

2010-12-17T05:37:00.005+01:00

W tym tygodniu pokonuje mnie bezsenność i mróz. Śpię, jem, uczęszczam na wybrane zajęcia chroniąc się przed zimnem i przeżywam. Ekscytuję się, uśmiecham, pobudzam, planuję i rozmyślam. Jutro wracam do Polski. To chyba przez to podniecenie spać nie mogę.
Do następnego, już słanego polskimi światłowodami.

Ps. Mój jutrzejszy powrót do kraju, to wielka tajemnica. Nie mówcie nic nikomu.

'All in the family'

2010-12-12T23:51:00.004+01:00

'I hate you and you hate me. You know what, you know what? It's all in the family'
Tym jakze adekwatnym cytatem, z jakze adekwatnej piosenki Korn & Limp Bizkit pragne rozpoczac ten wpis. Slowa tycza sie sytuacji w moim mieszkanio-hotelo-dormitorium. Wszyscy sie tu nie lubimy,nie kochamy, nie przepadamy za soba najmilej. Nie nienawidzimy, to nas nie dotyczy. Subtelnie, bezslownie, gestykularnie i wzrokowo przekazujemy sobie komunikat niepozytywny acz prawdziwy, nieoklamany. Zastanawiam sie, czy to fatum i zawsze, gdy bede dzielila z kims mieszkanie nie bede przepadala za wspollokatorami...
Ta nieprzebrana niemilosc uderzyla mnie po wyprowadzce mojej wspollokatorki z naprzeciwka, Nepalki. Radosc jaka zapanowala wsrod wiekszosci lokatorow zszokowala mnie. Paskudne nielubstwo uprawiali tylko wzgledem niej, dokonujac aktow reprezentujacych ich uczucia. Dzis wygladajac przez okno i obserwujac ta cholernie urocza acz uciazliwa biel zyczylam jej w duchu powodzenia.
Nie nie lubcie sie.
Do nastepnego.

No to w drogę!

2010-12-06T11:38:00.005+01:00

Wróciłam. Cała i jakoś tam pokątnie zdrowa. Oczywiście, jak to po podróżach przemiłych bywa, człowiek zaczyna myśleć gdzie by tu jechać jak najprędzej(,jak najtaniej). Tak oto dzieje się i ze mną. Uknułam sobie megatrip Tallinn-Helsinki-Tampere. Może ktoś zechciałby się ze mną wybrać? A może Oslo... Co z tego wyjdzie, zobaczymy. W każdym razie, należy powrócić na ziemię. Do spraw poważnych. Ściągnąć plecak z paryskim kurzem, założyć uniform i gnać na zajęcia.
Jako, iż opuściłam tydzień na uczelni, jestem bardzo ciekawa, czy nauczyciele będą robili problemy... Ja, niestety, zamierzam wprowadzić nieco zamieszania.
Au revoir!
Do następnego.

'Chwile ulotne'

2010-11-29T12:40:00.006+01:00

Dwadzieścia siedem. Cztery. Jeden. Magiczne liczby, które mogę stopniować, odmieniać, mieszać. Kombinować. Liczby które są tak różne, a sprowadzają się do jednego. To tylko synonimy. Zabieg ku poprawie humoru, dodania sobie odwagi i paru gram siły.
Dwadzieścia siedem dni. Cztery tygodnie. Jeden miesiąc. Dom.

PAKTOFONIKA ' CHWILE ULOTNE ' http://www.youtube.com/watch?v=8xEN4LSPYIg&feature=related

Do następnego

Łyso mi!

2010-11-21T11:43:00.005+01:00

9 dni i będzie Paryż. W związku z tym, iż tkwi we mnie niewielkie zainteresowanie politycznym, ekonomicznym, aferalnym stanem świata, od kiedy nie posiadam dostępu do polsku- lub anglojęzycznej telewizji, nie wiem co się dzieje na naszym globie. Mama postraszyła, że docierają jakieś złe wieści z Francji. Cóż, ja liczę tylko na spokojny przylot do i odlot z tego kraju. Wątpię, by w stolicy coś mogłoby przeszkodzić najzwyczajniejszym w świecie turystom. Zobaczymy.
Co drugi czwartek uczęszczam na zajęcia praktyczne o nazwie 'hair care' czy też w języku litewskim 'plauku prieziura'. Przekonana byłam, iż pielęgnacja włosów będzie odnosiła się także do naszych czupryn, nie tylko do metod usuwania zbędnego owłosienia. Niestety, przedmiot ów dotyka tylko depilacji. Nie wiem czy kiedykolwiek usuwaliście owłosienie za pomocą wosku, czy to na gorąco czy tego z użyciem plastrów, ale ból jest dziwny. W ubiegły czwartek byłam modelką dla mojej koleżanki z grupy, Jolanty. Depilacja rąk przy pomocy plastrów nie była tak okropna jak pach przy użyciu wosku na gorąco. Uczucie jakby ktoś obdzierał ze skóry :x! W momencie kiedy dobrowolnie poddawałam się tym torturom pomyślałam tylko jedno, że powiedzenie 'dla urody trzeba cierpieć' w przypadku depilacji jest 100% prawdziwe.
Najzabawniejszą rzeczą jest to, że bez włosów na rękach czuję się dziwnie. Obco. Łyso. Nago! Wygląda to szalenie ładnie i estetycznie, ale cały czas boję się o skaleczenie. Te cholerne włosy jednak po coś są na łapach.
Aby Was nie zniechęcać do depilacji, na usprawiedliwienie swojego bólu mogę powiedzieć jedno, iż był to mój pierwszy raz (kolejny na Litwie). Jak wiadomo, nasze receptory czuciowe uczą się i za każdym razem gdy powtarzamy bolesne czynności, ból odczuwamy słabiej c:
Do następnego!

Leonowe inspiracje.

2010-11-12T22:45:00.006+01:00

We wtorek,czy też poniedziałek, drogą elektroniczną zostało przesłane na mój prywatny komputer zdjęcie Leona. Znajdy, grymaśnego chuligana. Wariata z własną wizją na życie, które bez jego rodziny adekwatnie byłoby niczym,a być może czymś? Czymś podłym, ubrudzonym futerkiem, głosami przepędzającymi go jak najdalej, przezywającymi 'darmozjadzie!'...a może czymś przesyconym kawiorem, kondensowanym mlekiem, jedwabną pościelą, codziennie świeżo upraną? W każdym razie, Leon, natenczas jest miłym futerkiem, grymasem, kaprysem, znudzonym miauknięciem, codziennym oczekiwaniem pod drzwiami punkt 15. Przymróżeniem oka, płaczem nad ranem, spaniem po cichutku, na paluszkach, atakiem znienacka! Taki oto kot przytrafił się mojej rodzinie. Oj, jakże ważna to persona dla naszej familii, dowie się ten, kto zostanie przez niego drapnięty lub ofukany. Miło mi się zrobiło kiedy zobaczyłam tą cwaną sierść...
Idę wyciągnąć pranie.
Do następnego.

Kradzione nie tuczy!?

2010-11-06T20:13:00.002+01:00

Miała być podróż do Paryża za 200PLN w obie strony, a jest kiszka, gdyż mojej karcie/kontu brak jakiejś śmeiszne autoryzacji. Cóż…moja współlokatorka poleci sama? Chociaż zarzeka się, że choćbym miała zapłacić pieprzone 500LTL, to pojadę z nią. No chyba, że mi dopłaci 300LTL…Pal licho, fajne uczucie, że za 20 dni leci się do Paryża, tylko dlatego, że była promocja na loty :P
Z kasą krucho, bo ciągle ją przejadam, przepalam, przejeżdżam, przewydaje na ubrania, które niestety były mi potrzebne. O dziwo nie przepijam i nieprzeimprezowuje. Jestem bardzo ekonomiczną imprezowiczką (o ile można tak powiedzieć i nei brzmi to jak oksymoron). Czasami z braku pomysłu, co by sobie ugotować, albo braku sił na przygotowywanie posiłków, zerkam do garnków współlokatorów i kosztuje, co tam ciekawego mają. Kradzione nie tuczy! Moja współlokatorka z naprzeciwka,Nepalka, chyba wie, że ktoś podkrada jej jedzenie, bo jej potrawy, to najgorsze na co mogę ‘trafić’. Nieważne co przyrządza, pali, piecze, jest ostre i po posmakowaniu wypijam litry herbaty. Jak ona może dowalać tyle ostrych przypraw >.Do następnego Słodziaczki!

Bordo szminka za 3 lity wykobieca!

2010-11-01T20:19:00.013+01:00

W sobotę przebudziłam się z myślą w głowie: shopping! Koniecznie potrzebna czapka, jeansy, sweter i t-shirty po zakupach okazały się być: czapką, sukienką, bluzką i butami i drobiazgami mniej lub bardziej użytecznymi w życiu codziennym. No cóż... W centrum handlowym spotkałam znajomych, których nie widziałam dobry miesiąc, co jest sporym sukcesem w Kłaipedzie. Zaprosili na pre-party i zaproponowali Halloween party w klubie, sugerując bym się przebrała, co by wjazd mieć za free. Jak to z ideami bywa, rodzą się z czasem. Najpierw kupiłam sukienkę (zwykła,czarna,na krótki rękaw z poduszkami na ramionach i koronkową wstawką na dekolcie). Później kupiłam buty (zwykłe jazzówki). I tak zrodziła się idea sofistikejted wampira. Potrzebowałam czerwonej szminki dla krwistego efektu oraz białego pudru do wybledzenia twarzy. Szminkę udało mi się dostać za szalone 3 lity, zestaw 4 cieni z białym włącznie za nieco wiecej.
Wybledziłam się, wyszminkowałam, ubrałam i doszłam do wniosku, że to za mało, niezbyt niesamowicie, więc pozostałam mną samą, wyszykowaną na imprezę. Kiedy Aliszja zobaczyła moją foteczkę w makijażu stwierdziła, że wykobieciałam. Hue, magia czerwonej szminki ]:->. Niesamowitością jest także to, iż kiedy moja współlokatorka o ciemniejszej ode mnie karnacji umalowała się tą samą pomadką wyglądała jak dziwka :X
Koniec długiego weekendu, całkiem zabawowo przyjemnego. Szkoda. Potrzeba mi jeszcze kilku dni na kumulację energii, by wytrzymać do świąt.
Do następnego

Ps. Ten post sensu najmniejszego nie ma, ale niech będzie, że żyję!

Kolejny raz pierwszy

2010-10-30T10:31:00.003+02:00

Mimo, iż ten tydzień wykończył mnie fizycznie i psychicznie, wczoraj dałam z siebie wszystko. Jak rzadko mi się zdarza być na czas, tak wczoraj na zajęcia o 8 przybyłam przed czasem i na umówione spotkanie z dziekanatem także, by później charytatywnie zostać na zajęciach z historii makijażu. Kiedy wróciłam do dormitorium padłam na pysk. Ogólnie ten tydzień byl pod znakiem nocy nieprzespanych, nie wiedzieć czemu, być może ze stresu, albo faz księżycowych? Kto wie.
Już od czwartku wszyscy nauczyciele i studenci żyli tylko jednym: powrotem do domów na weekend przedłużony o 1 listopad. Też bym chciała, ale I mast bi strong, w końcu wiedziałam na co sie pisze wybierając studia za granica! Tak oto przezywam kolejny pierwszy raz: nie będzie mnie na 1 listopada w domu. Dopiero teraz poczułam, ze ten dzień ma szczególne znaczenie i jest dla mnie ważny. Yh.
Wracając do typowej Litwinki (przypomniało mi się wczoraj, kiedy maszerowałam do szkoły), to sa szczupłe. Trudno tu znaleźć kogoś z nadwaga. Labai gerai w moim mniemaniu!
No, to do nastepnego.

Ps. I hate my head since I don't like the way when I'm writing in Polish :C. Now, after this months in Lithuania, I prefer much more my English writing style. Stupid!

Cycki i słów komentarza mego na temat mody litewskiej kilka.

2010-10-28T09:59:00.002+02:00

Może zacznijmy od części pierwszej tytułu posta. Jakoś ostatnio pochylam się nad wyglądem piersi kobiecych. Być może lekcje masażu tchnęły we mnie to natchnienie do biustów? W każdym razie dobre cycki nie są złe!
Litwinki. Ładne dziewczyny. Ich znakiem rozpoznawczym są długie włosy. Jeśli dla mnie do tej pory długie włosy znaczyły 'do ramion', to teraz zmieniam zdanie. Długie włosy w wydaniu Litwinek to włosy sięgające za łopatki i to sporo. I nieważne, czy twoje kosmyki są cienkie, czy grube, czy szybko się przetłuszczają, czy nie, czy je farbujesz, czy są naturalne. Noszenie długich, rosnących naturalnie, bez szczególnego cięcia włosów to standard u Litwinek. Moje krótkie, cienkie i niefarbowane, a teraz pozbawione charakteru w fryzurze włosy wyróżniają mnie znacznie z tłumu Litwinek. No właśnie, co do standardów litewskich fryzur, dziewczyny (praktycznie) wszystkie farbują włosy.
Co do ciuchów...Studentki ubierają się po studencku, kobiety po kobiecemu, kobiety starsze po starszokobiecemu. Czyli nuda i nic specjalnego. Znaczy, dużo w tym estetyzmu i ZGODNOŚCI ZE SKLEPOWYMI STANDARDAMI. EN U DE A!!! Czasami kiedy tak patrze na dziewczyny, to mam wrażenie, że się duszę, albo raczej one się duszą. Te zestawy są jak uniformy. Oczywiście w Wilnie trochę więcej to wszystko ma ducha i indywidualizmu, ale jakimże koszmarem byłoby gdyby nawet ludzie w stolicy nie dodawaliby trochę siebie w to co zakładają na grzbiet!
Do następnego.

Studencki czwartek, studenckie refleksje.

2010-10-22T14:08:00.002+02:00

Dobra, wiem, blog opuszczony, osierocony, niechciany...Świeci pustkami od? 2 miesięcy? Nieważne. Dla tych, co nie pytali, a są ciekawi dlaczego zaniedbałam pisanie odpowiedź: nic szczególnego się nie dzieje, ciuchy drogie, każdą chwilę poświęcałam na organizowanie czasu wolnego. Co się stało, że planowanie już nie zajmuje mojej głowy? Wczoraj wypełzłam, jak co czwartek, na miasto. W końcu należy celebrować studencką noc! Doszłam do wniosku, że kluby mnie już nudzą. Chyba mam już dosyć szaleństw, które przeżywam od sierpnia...

Również wczoraj, kiedy wracałam o 9 rano z zajęć do mojego, jakże wspaniałego dormitorium, pomyślałam, że w sumie co to za różnica gdzie się studiuje? Nysa, czy Kłaipeda...nie odczuwam specjalnej różnicy w życiu studenckim. Nie czuję się specjalnie wyróżniona czy gorzej. Mogłabym zamieszkać na Litwie i nie poczułabym większej zmiany. Gdyby tylko przeteleportować trochę ludzi, nawet nie zatęskniłabym za Polską...

Nie obiecuje poprawy w prowadzeniu bloga. Postaram się.

Do następnego.

Ps.Ej, w ogóle, to serio zaniedbałam wszystko i wszystkich! :c

Fall in love.

2010-08-28T00:25:00.006+02:00

Litwa, Litwa i po, i przed Litwą... Tak, wakacje czarujące, udane i wspaniałe. Być może to sprawka braku jakichkolwiek oczekiwań jaki zabrałam w tą podróż. Wspaniali ludzie których tam poznałam i świadomość niskiego prawdopodobieństwa spotkania się z nimi ponownie poza granicami Litwy przytłaczają mnie okrutnie. Rozstania megabolesne.

Najpiękniejszą rzeczą jaka przytrafiła mi się z okazji tego wyjazdu, niewątpliwie, jest moje zakochanie. Jestem rozkochana w moich przyjaciołach z Polski. Dziękuję samej sobie i im, że są, że stanęliśmy w odpowiednim momencie na tej samej drodze co ja, że dali mi się poznać. Aciu labai! Ta miłość jaką otrzymuję i jaką mogę Wam ofiarować, to najwspanialsza sprawa jaką przeżywam w swoim życiu.

Dziękuję, że przez ten krótki tydzień w Polsce daliście mi siłę, by wrócić na wschód i brać z życia jak najwięcej zdołam.

Kocham, tęsknię i pamiętam.

Do następnego!

Ps. Ja i tak wciąż czekam na mojego Japończyka ;)

Sex on fire.

2010-08-11T11:42:00.004+02:00

Czymże jest ERASMUS'owski stereotyp? Fall in love with someone from another country! Hehe :P Zabawne, warte zaznaczenia na moim blogu, gdyż w pierwszy wtorek kursu wybraliśmy się do parku pić. Oh, jakże polsko się poczułam... W każdym razie ja, Martin i Bogi zostaliśmy w parku sami, gdyż reszta ok. 3 nad ranem stwierdziła, iż wraca do dormitorium. W trójkę rozmawialiśmy o stereotypie zakochiwania się erasmusowiczów, oczywiście w ich krajach egzystuje ten sam stereotyp. Kilka dni później, Martin i Bogi, potwierdzili tenże stereotyp ^^.

Wczoraj pierwszy raz w swoim życiu widziałam i nawet! dotykałam DELFINA! Łaa! Cudownie. Delfinshow był przeuroczym zjawiskiem, zwierzęta były pełne energii i emanowało od nich zadowolenie z wykonywanych sztuczek. Urocze stworzonka ^^.

Na kolacje, którą przygotowywałam wspólnie z Jeffrey'em, jadłam oryginalną włoską pastę z pomidorami, cukinią (czy czymś takim), papryką, pietruszką i oliwą. Pycha! Zupełnie inne od tego, jakie jadam w polsce.

Pełna energii i niewiadomoskąd radości przesyłam gorące do następnego!

Ps. Zdjęcie ziemniaka-love, którego przed chwilą obierała moja współlokatorka na kopytka ;)

Pierwszy raz po litewsku.

2010-08-09T19:24:00.010+02:00

Pierwszy test z języka litewskiego zaliczony. Pierwszy litewski clubbing zaliczony. Pierwszy litewski zachód słońca zaliczony. Pierwszy litewski shopping zaliczony. Zaczne od opowiastki o tym pierwszym pierwszym razie.

W piątek z okazji kursu języka litewskiego pisaliśmy test z tegoż języka. Nawet nie wiecie jak normalnie pisze się test z języka, na którym myśli się w swoim ojczystym języku a odpowiedzi zapisuje w języku angielskim :P. Dziś prace nam oddano, zaliczyłam na 9/10. Jak na kogoś kto szczególnie do nauki tego języka się nie przykłada, a dzień przed testem zamiast się uczyć idzie na (jeden z najwspanialszych w moim życiu) zachód słońca z piwskiem w tle, to jestem super extra. Hehe ]:->. W każdym razie, w piątkowy wieczór razem z kursowiczami jednogłośnie stwierdziliśmy: clubbing. Niestety 1/3 się wykruszyła, kiedy usłyszała, że za samo wejście trzeba zapłacić ok. 20 LT, więc udała się na kręgle, czy coś w tym stylu. My, niezbyt kasiaste polki acz chętne na bibę, stwierdziłyśmy, że odłączymy się od części która chciała najpierw iść do burżujskiej restauracji i wypijemy coś w dormitorium. I tak się stało, jednak większość tego co miałyśmy wypić spokojnie w akademiku, wypiłysmy na mieście. Spotkałyśmy się z grupą i oczywiście 3/4 wykruszyło się z imprezowego wieczoru. W sumie,nie mają czego żałować, bo nic szczególnego się nie zadziało, jednak warto bylo iść i powygłupiać się w pierwszym, dziwacznym clubie 'Mr. Who'. Później udaliśmy się do 'Kiwi', gdzie było przeokropnie nudno. No i oczywiście, jak na klubowicza burżuja przystało woziliśmy się taxami.

Dziś odbył się mój pierwszy shopping, a moja lista wyglądała następująco: sportowe buty, ładna tunika-imprezowiczka. A co kupiłam i gdzie? Buty w Cropp Town, czarne jeansy w Stradivariusie, apaszkę i t-shir-tunikę w Lindex'ie. Hue. Było całkiem miło. I to błogie uczucie spełnienia po shoppingu ^^.

Do następnego!

Ps. Foteczki kota-maskotki akademika, rozkładu autobusu linii nr 14 oraz cudownego zachodu słońca na plaży :)

Rybka lubi pływać

2010-08-03T20:27:00.006+02:00

Po porannych lekcjach, które kończą się o 12.30 mamy 1,5 h czasu wolnego np. żeby coś zjeść, co też wszyscy pilnie czynimy. Dziś współlokatorki był przeokropnie milusie, same z siebie zapytały się, czy mam taki głęboki sen i w nocy mi nie przeszkadzają. Oczywiście, że przeszkadzają!!! -,- No więc, przeprosiły i na przyszłość kazały mówić, żeby były ciszej. Z okazji dnia miłosierdzia dla bidulek (czytaj mnie, tak się poczułam w ich oczach) zaprosiły mnie do wspólnego gotowania. Spoko, pierwszy normalny obiad, a nie zupka chińska, ucieszyłam się. Przychodzimy do wspólnej kuchni, a ludzie zapraszają nas do wspólnego jedzenia. Czemu nie, nawet nie chcieli składników, czy pieniędzy, więc było dobre spaghetti za free. Świetnie!

Po tejże przerwie mieliśmy się udać do muzeum i na zwiedzanie miasta. Na 20 minut przed wyjściem się rozpadało, burza, pioruny, itp., itd. Trip cancel. Po 20 minutach przestało padać, ktoś zapytał czy nie chciałabym udać się do centrum handlowego. Bardzo pięknie, gdyż potrzebowałam słimsjuta. Dżizas, jak ja żałuję, iż nie kupiłam tego w Polsce!!! Tu za najtańszy i ok strój zapłaciłam 50 LTL -,-. Papa tygodniu jedzenia...Przynajmniej podwózkę w obie strony miałam za free, gdyż 2 kursowiczów ma auta i nimi zabraliśmy się do centrum.

Razem z polakiem łaziłam po sklepach. On szukał kartki urodzinowej, a ja nieszczęsnego kostiumu. Kiedy już moja i jego misja została wypełniona wbiliśmy do marketu, większego niż osiedlowy Iki. Zupełnie inna filozofia marketu niż w Polsce. Tu poczułam się jakby sklep miał być miejscem spotkań i rozrywki. Kawiarenka i wkoło stoliki (co prawda bez siedzenia), miejsce ze zdrowym fastfoodem typu bagietka z serem itp. do podgrzania w mikrofali i wkoło stoliczki (również bez krzeseł). Wybór słodkich bułek, pączków, tortów i ryb był wspaniały. Co mnie zaskoczyło, to że w markecie mają świeże ryby z akwarium!!!Wow.

Do następnego !

Ps. W księgarni znalazłam mangi!!!! co pokazują niektóre foteczki ;)

Bułgar w wielkim mieście.

2010-08-02T17:13:00.003+02:00

Dziś odbyły się moje pierwsze zajęcia z języka litewskiego. Naskrobałabym coś po litewsku, lecz nie mam przy sobie mojej cudownej ściągi ze słownictwem ;). Aha, moje gadu-gadu nie działa (nie mam pojęcia dlaczego), ale za to wchodzę na nk oraz Skype, więc 'meet me halfway'.

Po lekcjach pięknie udałam się do banku,by wymienić walutę (która starczy jedynie na opłatę rachunków :c ). Myślicie, że 250 LTL starczy na 3 tygodnie życia na Litwie? Nie wiem, ale wczoraj wyszliśmy na miasto i wydałam szalone 5 LTL na piwo + 7,60 LTL na papierochy. Oczywiście razem z piątką innych kursowiczów postanowiliśmy, że idziemy oglądać miasto, co by nie siedzieć na tyłkach i chlać piwsko w pubie, co też uczyniła reszta. Oczywiście, co innego mogło mi się(czy raczej nam, przy mojej obecności) przydarzyć aniżeli zgubić się? No nic, wracaliśmy na nogach, nie pytajcie mnie jak długo szliśmy, gdyż nie wiem. Wiem za to jedno, cholernie bolały mnie nogi. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie moje współlokatorki, które wróciły później, były pijane i piszczały, trzaskały drzwiami i przeżywały to, iż któryś chłopak spojrzał na nie. Ich zachowanie kojarzy mi się z pieskami zerwanymi z łańcucha lub szesnastoletnimi dziewczynkami na obozie. Co się dziwić, dziewczyny studiują i nadal mieszkają w swoich rodzinnych domach, mam na myśli z mamą. Nieważne.

Dziś, po zajęciach, które się skończyły przed 15, udałam się do małego centrum handlowego z markjetem 'Iki', który jest sieciówką na litwie. Siedząc sobie kulturalnie na ławeczce, pan w zielonej koszulce z litewską flagą i napisem 'LIETUVA BASCETBALL' (czy coś w tym stylu, gdyż Litwa kilka dni temu zdobyła jakieś mistrzostwo w koszykówce) poprosił mnie o papieros. Odpowiedziałam kulturalnie po angielsku, że nie rozumiem i tak nawiązało się polsko-bułgarskie porozumienie. Tak, tak, bułgarskie! Pan Bułgar, który przybył na Litwę za mamą, którego babcia a mama jego mamy była z polski i płynnie mówiła po polsku, kupił piwsko, ja częstowałam fajami, więc tak sobie siedzieliśmy i gadaliśmy 2 godziny. (tu przerwa na śmiech) Jak się porozumieliśmy? On nawijał po rosyjsku, mi kazał po polsku, czego trzeba było więcej? Otrzymałam od niego pierścionek i numer telefonu ^^. Heh.

Do następnego!!!

Ps. 1 zdjęcie jeziorka za, czy też raczej przed dormitorium, gdyż tamtędy chodzimy do miasta, 2 to batonik, który zjadłam dziś na obiad, a który to był na moim biurku jako powitanie (jakaś marmolada w wafelku z orzechami? oblane czekoladą),3 to zdjęcie rzeczy którą kupiłam w ciemno, a co okazało się być serkiem homogenizowanym w kostce (mocno zhomogenizowany) o smaku truskawkowym - polecam,4 to piwo które wczoraj kupiłam- znośne,5 i 6 to rzeczy w Polsce znane w Litewskim wydaniu :)

Rarytasy.

2010-07-31T19:54:00.004+02:00

Małe, godzinne opóźnionko i wyruszyłam z Warszawy po 7, jeśli nie później. Wiem na pewno, że o 10.30 autobus był w Białymstoku. W środę na 'farewell bacha meeting' otrzymałam tajemniczą kopertę od eN. z nakazem otwarcia jej w drodze na Litwę. Oczywiście w trakcie czytania poryczało mi się troszku.

Podróż mogę podsumować, że była udana. Praktycznie całą przespałam. Pani stewardessa nawet troszkę szprechała po angielsku i rozumiałam, że mam przesiadkę, wskazano mi do którego autobusu się przesiadam i w ogóle... Zabrałam dużą, lecz nie wielką walizkę oraz mój megapakowny plecak. Trzy dziewczyny z którymi jechałam z Polski nabrały milion bagaży, bardzo ciężkich w dodatku (musiały dopłacać za nadbagaż) i ledwo się toczyły z tymi tobołami. Sprytne z ich strony było to, że zabrały sporo jedzenia z Polski. Ja nawet nie wpadłam, by kupić chociażby trochę żarcia instant. Żałuje. Byłam w litweskim markjecie. Ceny takie same jak w polsce, tyle że lit jest droższy od złotówki. Już wiem, że przez pierwszy miesiąc rarytasami się zajadała nie będę. Właściwie, to alkohol i papierosy wydały mi się być takich samych cenach co w polsce. Eh, trzeba będzie zacisnąć pasa.

Koordynatorka przyjechała po nas na dworzec. Przyjechałyśmy taxi i póki co nie woła kasy za te kursy. Podkreślam póki co. Coś za extraśne warunki jak za taką kasę. Wszystko jest czyste, nowe, internet za darmo, pościel i ręczniki już czekały na moim łóżku. W czteroosobowym pokoju w którym mieszkam są dwie umywalki, prysznic, wc, przedpokoik z miejscem na buty i kurtki. Kuchnia (w której właśnie siedzę, gdyż to najbliższe miejsce z wifi od mojego pokoju) przestronna, mikrofala i dwie kuchenki. Pan recepcjonista ładnie gada po angielsku. Gdzie jest haczyk?! Zobaczymy, jakoś mi się nie chce wierzyć, że za takie pieniądze (ok.400zł miesięcznie) taki full servicce.

W każdym razie jest w porządku.

Z serdecznymi pozdrowieniami z Litwy, serdeczne do następnego!

Ps. Wiedzieliście, że na Litwie jest inna strefa czasowa?! Ukradziono mi dziś godzinę z dnia!

Over the hills and (not that) far away.

2010-07-28T11:16:00.020+02:00

Już jest pewne, że jutro przed 12 znikam z mojego miasta. Dzień w stolicy i już oficjalnie jestem 'over the hills and (not that) far away'. Muszę się Wam do czegoś przyznać, jeszcze się nie spakowałam. Zastanawiam się czy to z lenistwa, czy z niechęci, gdyż będzie to definitywny znak, że wyjeżdżam? W tym momencie mogę w stosunku do swojej osoby użyć tylko jednego określenia, że wybieram się jak sójka za morze xP.

A dziś najgorsze z najgorszych, czyli pożegnanie z moimi drogimi przyjaciółmi i rodzicami... Oczywiście, są osoby z którymi chciałabym się jeszcze dziś zobaczyć, lecz do tego nie dojdzie. Sysiu, Bado, Karinko, Agati, Patryku, Ewaqacjo, Przemuś, kocham i tęsknię.

Prawdopodobnie to moja ostatnia notka na jakiś tydzień. Nie wiem jak będzie tam z netem oraz czy będę miała siłę, chęci i czas na wrzucanie cokolwiek na blog.

Do następnego :)

3.

2010-07-27T11:29:00.006+02:00

W sobotę wytańczyłyśmy się z Alicją do stopnia przyzwoitego. Trzy, cztery godzinki z jednopiosenkowymi przerwami, raz na pół godziny. Mimo, iż wytańczyłyśmy wszystkie ostatnie piosenki, chciałam tańczyć jeszcze. Całą imprezę definitywnie zakończył chłopiec który upadł sobie i leżał na parkiecie dobrych 15 sekund. Rozcięta głowa i krew na podłodze całkiem nieźle ostudziły mój taneczny zapał. Dnia następnego zdychałam nie z kaca, a z bólu całego ciała. Wyszła cała sztywność i brak rozciągnięcia ciała...

Już dwie osoby wyznają mi patrząc prosto w oczy, że już za mną tęsknią. Jeszcze nie wyjechałam, dziwne uczucie. Zauważyłam niesamowite zjawisko, formacja trzymająca kciuki o to, by nie spodobało mi się na Litwie i wróciła po miesiącu. Oczywiście, moja mama stoi na czele tej grupki ;)

Eh, do następnego!

For whom the bells toll?!

2010-07-24T02:25:00.013+02:00

Stało się, natura nocnego zwierza wyłazi ze mnie w pełnej okazałości. Wstaję w południe, a kładę spać w okolicach wschodu słońca. Najbardziej bolesnym faktem w tej kwestii jest to, że ,o dziwo, w dzień spać nie mogę :c.

Już za tydzień, za 4 godziny będę siedziała w autobusie na Litwę. K*rwa! To tylko 7 dni...Gdzie jesteście moje wakacje...Wielkie odliczanie czas zacząć. Dzwony w tle zaczynają pobrzmiewać. Yh. Spory tonaż na sercu, nie powiem.

Do następnego.

Upalne marazmy.

2010-07-22T19:54:00.015+02:00

Są dni, dni w które bez przyjaciół czułabym się piekielnie niepotrzebna.

Nareszcie ulżyłam mojej znoszonej i przerośniętej czuprynie. Jarża stwierdził, że nie wyglądam jak idiotka, znak że nie jest źle.

Do następnego.

Sid.

2010-07-21T15:35:00.018+02:00

Kiedy razem z Aliszją i właścicielem mieszkania kulturalnego marynarza siedzieliśmy w pubie, przypałętał się temat ruchu punk. Kolega śmiał twierdzić, iż w rzeczywistości punk nie narodził się jako nurt muzyczny z muzyki, lecz z mody. Jego teoria dotykała (mojej ukochanej) Vivienne Westwood. Mniejsza o to, temat przypomniał mi jak bardzo lubię zdjęcia, czy też raczej styl Sida Vicious'a.

Do następnego.

Costa del colon,

2010-07-18T01:00:00.008+02:00

Moje prawdziwe wakacje trwają od czwartku. Nie mogły zacząć się lepiej niż od przyjazdu Aliszji. Następnie urodzinowe spotkanko z Mleczycą w Gdańsku, by po paru godzinach znaleźć się u znajomego w Sopocie. Śliczne mieszkanie, wystylizowane (w moim odczuciu) na dom kulturalnego marynarza, wyłudzona jajecznica i różane wino na tarasiku w gorący wieczór. Costa del Sopotto!

Następnie wybraliśmy się do pubu, który był początkowo celem naszego spotkania. Konwersacje, rozmowy, gotująca się w żyłach krew, śmiech i zimne piwo. Pycha!

W międzyczasie dołączył kolejny znajomy. W związku z

tym, iż ok. 1 zachciało mi się z Aliszją śpiewać, powróciliśmy do mieszkania kolturalnego marynarza po gitarę i dwie kurtki dla dam (kobiety dzielą się w końcu na: damy i nie damy - nowa mądrość życiowa). Czy dało się lepiej zakończyć ten 'wieczór' aniżeli siedzeniem na plaży, darciem mordy (w moim przydku, reszta sobie śpiewulkała), moczeniem tyłka w morzu i oczekiwaniem na wschód słońca na molo? Jestem pewna, że nie!

Następnego dnia, by wypełnić moją i Aliszji zachciankę tańców do rana, o 20 wyruszyłyśmy do Gdańska. Oto ramowy plan wydarzeń naszego malutkiego clubbingu:

1. Klub studencki. Małe piwo, fajna muza, nikt nie tańczy.

2. Godzinę później Sopot. Spotkanie ze znajomym od gitary. Posiłek w pierwszym kebabie w Polsce, w którym kręcono 'Porucznika Borewicza'.

3. Wizyta w pierwszym clubie (oczywiście za darmo). Serca i mózg o mało nie roztrzaskały się o ścianę.

4. Wizyta w dwóch kolejnych miejscach. Brak miejsca na wygibasy.

5. Ostatnia deska clubbingowego ratunku w Sopocie. Koniec ympry, zamykają.

6. Powrót do klubu z pkt. 1. Zamknięte.

7. Wkurw. Pech. Desperacja.

8. Spełnienie zachcianki Aliszji : piwo na plaży, czyli drynk bez palemki na Costa del Jelito.

Nie powiem, było przecudnie. Costa del Jelito (dzielnica Gdańska, Jelitkowo), piwo i my odstrzelone w sukienki. W koło nas kręciły się mewiszony, o wiele mniej bojaźliwe niż te na Costa del Sopotto. Można było poczuć się jak na Costa del Sol :P. I w końcu doczekaliśmy wschodu słońca na plaży. Cudnie. Lepszego rozpoczęcia tych wakacji niż z Aliszją nie mogłam sobie wymarzyć. Jestem zakochana w plaży nocą. Jestem zakochana w porankach nad morzem. Jestem zakochana w joggingu na kolejke o 5. Jestem zakochana w tych dwóch dniach.

Podróże kształcą! A co ^^

Do następnego.

Hot.

2010-07-12T10:34:00.004+02:00

Czy Wam też ni chce się nic w upał?
Do następnego.

Ps. "Kobieta powinna być tak gorąca, by od śladu jej ust papieros sam się zapalał." ^^

Don't tread on me.

2010-07-11T11:34:00.006+02:00

Pamiętam. Dwa lata temu (chyba), w stajni, w wielkie czyste słońce, zalegałam na ławkach z Badą i Bachuskiem. Mentol, gołe brzuchy i tyłki. Kąpiele słoneczne. Wspaniałości wspaniałe. Chce mi się takich beztroskich wakacji, ponownie.
Mam nadzieję, że miło spędzacie czas. Łapcie te słoneczne dni, by jesienią móc do nich zatęsknić.
Do następnego.

Ps. Jak nigdy sami faceci (ale za to jacy śliczni ^^).

Brudne komplementy.

2010-07-07T21:57:00.004+02:00

Wczoraj zajęcia skończyłam szybko, gdyż szybko je rozpoczęłam. W związku z tym wybrałam się do centrum pozałatwiać sprawuneczki. Kiedy na dworcu pan w typie żulka poprosił o pieniądze, zwyczajowo odmówiłam. Oczywiście zostałam obsypana komplementami, że miła i grzeczna i ładna i! w pana typie. Bezzębne, dłoniozaniedbane, brudne komplementy. Eh, jak komplement od nieznajomego, to tylko od 'zbieraczy'.
Jak bóg da, wracam 17.07 do domu. Mam wielką ochotę na wakacyjną, crazy imprezę. Niestety bez niektórych z Was...
Do następnego.

Neonowy pomarańcz.

2010-07-03T22:49:00.008+02:00

Kiedy zajrzałam z Mleczycą do H&M jej uwagę zwróciły balerinki w kolorze neonowego pomarańczu (czy też papaya, koral, czy też jak-zwał-tak-zwał). Przypomniało mi się jak pięknie ten kolor koresponduje z opalenizną. Moim zdaniem, to idealny kolor dla osób, które chcą podkreślić skąpaną w słońcu skórę. Mimo wszystko, ja postawiłabym na dwa drobne akcenty (typu buty+kolczyki) lub jeden znaczący (top/sukienka) i gasiła czernią (by nadać szlachetności setowi) lub mieszała z innymi kolorami (by stworzyć zabawny, letni set).

Upał, skwar, zaziębienie, chwilami zmęczenie.

Bilet na eL. zakupiony. Akurat trwa promocja, jedyne 37 PLN, więc jeśli ktoś ma ochotę wybrać się ze mną, serdecznie zapraszam ;). Rzygać mi się chcę jak pomyślę o pakowaniu. Jedna walizka jest zdecydowanie za ciasna. Życie.

Do następnego.

Szczęście z radio.

2010-06-27T13:20:00.023+02:00

Panie i Panowie, decyzją nie do końca milutkiego profesora sesję zdałam. I przyznam się Wam w sekrecie, że w moim indeksie najniższą i jedną jedyną oceną jaka się pojawiła jest 3,5.

Kiedy w piątek urządziłyśmy sobie z współlokatorką posesyjny wieczór-imprezę-clubbing i wylądowałyśmy u koleżanek współlokatorki w radio (które pobrzmiewało gdzieś tam w tle) puścili Kombi. Dziewczyny w pisk i radosne mówią nam: dziewczyny zdałyśmy! Jak w radio leci Kombi, to jutro będzie szczęście. Hm, może to prawda ;)? W każdym razie piątkowe podsumowanie semestru całkiem miło taneczne.

Myślałam, że jeden dzień w domu będzie w sam raz, wstarczający. Po 1/2 tej 'ostatniej' niedzieli wiem, że to zdecydowanie za mało.

Nasłuchujcie Kombi w radio! Niech i Wam przynosi szczęście :P.

Do następnego!

5.04 czasu polskiego.

2010-06-25T18:34:00.004+02:00

Leżę na swoim łóżeczku w Domku Babci. Nie mam pojęcia jaki tytuł nadać temu postowi, bo nic szczególnie nie skupia mojej uwagi, no może poza moim wyjazdem i lawiną papierkowej roboty, która pojawiła się wciągu dwóch ostatnich dni.

Sesja być może (jutro wyniki dwóch ostatnich egzaminów) za mną. Jeśli nie zdałam, to nie wyjeżdżam za granicę, jeżeli jakimś cudem zdałam wczorajszy egzamin (co do dzisiejszego jestem pewna zaliczenia), to znikam właściwie w poniedziałek o 5.04. Z góry przepraszam wszystkich (i wszystko) którym obiecałam spotkania, imprezy, zakupy, kawy, ploty, spacery i wiele innych.

Od poniedziałku do trzeciego tygodnia lipca znajdziecie mnie w trójmieście. Od 1 do 21 sierpnia znajdziecie mnie na Litwie. Od 1 września zaczynam semestr za granicą, więc znów będę tam dostępna. Jak bóg da, to w domu będę w ostatnim tygodniu lipca. Nie obiecuję żadnych szalonych imprez i spotkań, gdyż chcę pobyć także z rodziną.

Do następnego.

"Don't break, don't break my heart, I won't break your heart-shaped glasses."

2010-06-23T07:50:00.016+02:00

Imieninowa kawa

2010-06-20T23:08:00.006+02:00

Wczoraj doznałam niesamowitej ulgi. Ważąca sporo powstrzymanych oddechów, myśli i słów kurtyna, zszyta z niesamowicie ważnych i miłych wspomnień,opadła. Szybciej niż się spodziewałam. Poczułam jak mój mięsień sercowy swobodnie się rozkurcza. Bez skrępowania. Niech to będzie zaczyn do powrotu dawnego rozmiłowania dla cennej Ciebie. Poza tym, miło jest posiedzieć w krzakach z eM. i Dziuń oraz mrówkami, stadem komarów i chłodem. Zdrady, namiętności, pasje, zawiedzione oraz gorzkie nadzieje, ciuwadragesy. Dwie ławki i One, więcej do miło spędzonego 1 i 1/2 godziny nie trzeba.
Dziś zaproszenie, kilka zdań, pół godziny i siedzę w autobusie do Aliszji. Moja mama wpadła na pomysł, że jutro Alicji, to może Aliszja ma imieniny. No i się spytałam z ciekawości. Okazało się, że rzeczywiście jutro biba na mieście, Namenstag Aliszji.

Zaopatrzona w Perły (na bogato) pognałam na vehiculum które miało mnie przeteleportować do Niej. No i nie zgadniecie gdzie wylądowałam. Na festynie! Tak, tak! Niczym dwuwodny siarczan wapnia

CaSO4 x H2O o przeciętnych właściwościach kryjących jestem 100%Festyniarą x 2. Jak nigdy, w tym roku to już trzeci festyn z okazji dni jakiegoś miasta, na którym się znalazłam. Słówka, słóweczka, śmiech i obserwacje, i imieninowa kawa. Lubię tak. Lubię.

Teraz stwierdzam jedno: jak zwykle nie przerobie całego materiału do egzaminów :P.

Do następnego.

"W życiu nie chodzi o to jak mocno możesz uderzyć, ale o to jak mocno możesz dostać i dalej iść do przodu"

2010-06-18T19:25:00.025+02:00

Czasem słońce czasem deszcz.

2010-06-16T10:22:00.005+02:00

Od niedzieli do środy przejechałam 385 km, jak pokazują moje bilety. Pokonując pierwszy etap,czyli miasto gdzie studiuję było cieplutko, nieupalnie, przyjemnie. Kiedy w poniedziałkowy ranek okazało się, iż będzie to zdecydowanie deszczowy dzień jeszcze nie przeczuwałam pecha, który musiał we mnie wstąpić w czasie snu.

Już na samym wstępie, po wyjściu z Domku Babci ochlapało mnie auto. Następnie moja teczka z dokumentami przemokła (na całe szczęście dokumenty włożone były w plastikowe koszulki). Później okazało się, że dział ze względu na który m.in. przyjechałam jest tylko i wyłącznie nieczynny w dniu 14.06 i będzie czynny dnia następnego od 7.30. Ch*j! Oznaczało to dla mnie tylko jedno: będę się kisiła w Domku Babci do następnego ranka,a miałam w planach odwiedziny Natali w Łodzi. Trudno,zabrałam swój tyłek do kolejnego celu podróży. Tam w twarz zarzucono mi, że prowadzę zbędne dyskusje, gdzie używałam miłego tonu i dobierałam słowa bardzo lekko. Nawet nie wydusiłam o co sie chciałam zapytać. Zgaszona potokiem obelg opadłam na siedzenie, a w mojej głowie pojawiła się pustka. Zamurowało mnie. Następnie czekałam tylko kilka godzin na Panią koordynator, by złożyła mi dwa pieprzone podpisiki!

W ciągu jednej pół godziny nastąpił błogosławiony zwrot akcji. Napotkanej koleżance z grupy wcisnęłam papiery do działu, który miał być otwarty dnia następnego. Koordynatorka nagle się pojawiła. Uradowana biegłam do mieszkania, by pakować się i uciekać od mojego nieszczęścia.

Po przespanych 6 godzinach w PKS spotkałam Natali. Okrutnie miło! Aż nie mogę uwierzyć, że jeszcze wczoraj ją widziałam. Tumult słów przemiłych mojej głowie. Ukrywane ciążę. Manicure. Zakupy. No i niestety, akcent ostateczny mojego pecha: zgubiłam bezprzewodowy internet -,-. No, to już liczę 1,5 stówy w plecy. Gapowe się płaci. Wczoraj świeciło też słońce. Czyżby pogoda szła w parze z moim nastrojem?

Podkręcona spotkaniem z Natali uciekam w świat biochemii i receptury kosmetyków. Egzaminy wzywają! Nie ma letko.

Do następnego.

śpiączka pospolita

2010-06-13T12:18:00.006+02:00

Ostatni tydzień mija mi pod znakiem spania bądź imprez. Na tydzień wywaliłam ze swojego kalendarza studia i naukę. Niestety, dziś powracam do obowiązków i jadę aż na jeden pieprzony dzień do miasta gdzie studiuje. Shit happens.W piątek towarzyszyłam Aliszji na porozdaniowodyplomowym party. Rozpisywać się raczej nie potrzebuję ze względu na oczywistość atrakcji tego typu imprez. Do d

omu Aliszji wróciłyśmy po 2, a już o 4.30 budził nas budzik. Kogo budził, tego budził. Ona niewzruszona darciem mordy telefonu spała w najlepsze. Mimo mojego chytrze niemiłego posunięcia, wsadzenia telefonu pod poduszkę, ona spała w najlepsze do 5.40 (budzik co 10-15 minut ponawiał alarm). Dopiero mama Aliszji wkroczyła i po paru słowach namówiła ją do powstania. Ja średnio żywa wybyłam na autobus do domu, ona szykowała się do podróży. Po dotarciu do domu (ok. 7)wykąpałam się i poszłam spać. Spał

am z kilku-, kilkunastominutowymi przerwami do 16.40. Wciąż jeszcze bym sobie pospała. Obowiązki wzywają.

Wczoraj pierwszy raz od bardzo dawna, z tego co pamiętam od listopada, byłam w

zaprzyjaźnionej stajni (początkowo chciałam napisać, że miałam bliższy kontakt z koniem, ale pierwszego

dnia nowego roku u Natali macałam jej koniulce). Na widok bestyjek serce nawet nie drgnęło, ani ze strachu, radości czy podniecenia. Nic. Czułam się jakbym ostatni raz była tam parę dni temu. Co prawda przez pół roku troszkę zmieniło się wokół stajni, ale te dwa nieparzystokopytne zostały takie same. Może troszkę milsze i spokojniejsze niż zwykle? W każdym razie było przemiło. Powrót w burze okupiony śmiechem.

Do następnego!

Potrzeba inspiracji.

2010-06-09T12:02:00.009+02:00

Zdecydowana potrzeba inspiracji. Nie umiem się ubrać. Zmęczenie materiału.

Festyniara 100% z brakiem sił witalnych.

2010-06-06T09:58:00.004+02:00

Kolejne potwierdzenie reguły mądry polak po szkodzie, lepiej żałować, że się coś zrobiło źle niż nie robić tego wcale, itp. Kolejny kop w dupę, żeby nie odkładać ludzi na potem, na jutro. Straciłam przepastnie szansę na utęskniony śmiech Natalii, na rozmowę z Sysiem, na dowiadywanie się jak się ma Alexandra. Tak, jest mi smutno.
Szczerze mówiąc, zabrakło jednego dnia wolnego więcej, żeby nabyć się z moją siostrą i brother-in-law. Żeby spotkać się porządnie z Ważnymi. Żeby spakować się i pouczyć. Żeby doprowadzić się do porządku. Żeby w końcu odespać i odpocząć. Życie.

Kontynuując festyniarską pa

ssę wczoraj nieplanowanie wylądowałam na dniach mojego miasta po uprzednim (też nieplanowanym) piwie z Aliszją. Festyniara 100%. W trakcie koncertu spotkałam się z Badą. Kiedy wypatrywałam jej w tłumie moje serce było tak poddenerwowane jak gdybym czekała na randkę z najwspanialszym facetem na ziemi. He.

Niech mnie ktoś spakuje. Niech mnie ktoś nauczy na jutrzejszy egzamin. Niech mnie ktoś przeteleportuje na studia. Niech mnie ktoś kopnie w zad!

Bezsilne do następnego.

Festyniarą być i once-in-lifetime chance,czyli jak zagmatwać swoje życie.

2010-05-31T21:26:00.004+02:00

Od piątku do neidzieli miałam ciężko pracować na tytuł wychowawcy kolonijnego. Kurs odwołano na 40 minut przed rozpoczęciem wysyłając sms z bramki internetowej! do mojej współlokatorki (ona też się zapisała na kurs). Do mnie żadna taka wiadomość nie doszła. W związku z tym, iż takie sms-y nie wydają się być wiarygodnym źródłem udałyśmy się do jednostki uczelnianej organizującej owy kurs. Pan bez większej pokory, czy żalu w głosie potwierdził, iż zajęcia się nie odbędą, na koniec rzucając od niechcenia przepraszam. Tak oto cudownie rozpoczął się weekend.Żal.

Wkurzone z współlokatorką udałyśmy się na piwo. Wygadałyśmy naszą złość i opracowałyśmy część dalszą piątkowego wieczoru. Zakończyło się na włóczeniu po mieście i densach od 23.40 do 1 bez przerwy. Ciężki tydzień zakończ wyczerpującą imprezą-moja nowa mądrość życiowa. Nie powiem, było przednio.

Dnia następnego odbył się należyty odpoczynek po tygodniu harówki. Wieczorem przyjechała nasza koleżanka z zaocznych i razem z nią, moją współlokatorką oraz byłą współlokatorką wyczołgałyśmy się na miasto. W związku z tym, iż odbywały się dni miasta w którym studiuję zorganizowano festyn. Był koncert Kayah, festyniarskie piwo, festyniarski chleb z masłem i zabawa z orkiestrą. Hell yeah! -jakby to zakrzyknął James Hetfield.

Mam szansę wyjazdu na semestr za granicę. Przeszłam już wszystkie rekrutacje, teraz wystarczy, iż zdam sesję przed lipcem. W związku z tym mogę również ubiegać się o kurs językowy w państwie, w którym będę studiować. Ch*j jasny by to strzelił. Daty kursów pokrywają się z datą moich praktyk. Jedna na całe życie szansa. A już mi się odechciewa z tym kombinowaniem jak to wszystko połączyć. W rzeczywistości jest jedno wyjście: przesunąć praktyki z sierpnia na wrzesień. Byłoby to wykonalne gdybym miała kontakt telefoniczny do mojej koordynatorki praktyk oraz nie musiałabym złożyć podania o kurs aż do jutra -,-.

Chapajcie swoje szanse ile tylko się da. Tylko pamiętajcie, że nieźle pogmatwa to Wasze życie.

Nieźle rozdrażniona żegnam.
Do następnego.

6(66).

2010-05-28T12:17:00.006+02:00

Jeszcze sześć. Sześć dni. Zabrudzonych trudem dni. Prawie jak sześćset sześćdziesiąt sześć. 666. Tyle i trochę więcej dni nim planowo skończę te studia. Piekło woła, nawołuje, czeka.

Nasz prywatny bezdomny.

2010-05-27T14:15:00.003+02:00

Troszkę zaniedbałam bloga. Nie ze względu na brak tematu. Pozwólcie mi się wytłumaczyć, ostatni tydzień kwitnie pod znakiem cięzkiej pracy. Tydzień-masakra. Codziennie koło, kolokwium, kóleczko i egzamin. W poniedziałek padł mój rekord rekordów, czyli dwa koła + egzamin. Myślałam, że się przekręce. Oczywiście, w przypadku osób lubiących sobie pomarudzić, leniwszych z leksza, czyli mnie, tak się nie stało. Do diabła z nauką. Mózg już mi paruje.
Kilka dni temu ktoś błyskotliwie w zakamarku naszego podwórka porzucił łóżko. By nie budzić oburzenia czytelników, nieopodal owego zakamarka na naszym podwóreczku znajduje się śmietnik kamienicy przylegającej do Domku Babci. Dziś naciskam na klamkę pierwszych drzwi prowadzących z kuchni do przedsionka i nic. Pierwszy raz ktoś zamknął te drzwi na klucz. Zapytałam współlokatorki czemu to zrobiła. Opowiedziała mi taką oto historię: Wczoraj około 21, kiedy ja drzemałam, na podwórko zajechała straż miejska. Strażnicy zmierzali w stronę domu. Współlokatorka zatrwożona schowała się za okno i podglądała. Panowie skręcili w zakamarek, gdzie leżało wcześniej wspomniane posłanie. Z ulgą, już się nie kryjąc, usiadła przy oknie i nasłuchiwała. Tu nastąpił dialog:

-Co pan tu robi?-strażnik miejski
-Śpie sobie-pan bezdomny
-Ale tak nie wolno
-Ale ja jestem kulturalny, nikomu nie przeszkadzam.-tu wychyliła się jakaś baba z okno kamienicy i wtrąciła swoje trzy grosze:
-Jak to nie przeszkadza?! Niech panowie go stąd zabiorą!
-Gdzie go mamy zabrać? Może pani go przenocuje?-tu babę zatkało, bąknęła zdawkowe 'no nie' i się schowała- Niech pan sobie stąd pójdzie- zakończyli wyrozumiali strażnicy.
Współlokatorka przerażona wizją 'kulturalnego bezdomnego' zamknęła dodatkowe drzwi. Rano, kiedy mi o tym opowiedziała i zeszłyśmy na dół okazało się, że nasz prywatny bezdomny nadal tam był :). Uczciwie trzeba mu przyznać, że póki co jest nieuciążliwy i niegłośny.
Tak oto dorobiłyśmy się dzikiego współlokatora. Ah, dodatkowy element krajobrazu podwórka Domku Babci. Nudy nie ma.
Do następnego!

Eksplozja muzycznych aromatów i tęsknota za Nimi.

2010-05-20T19:48:00.006+02:00

Jak pewnie zauważyliście zmieniam co chwila pioseneczkę-wkurzaczkę-mojągłowęopanowaczkę. Eksplozja muzycznych aromatów! Jak już wspominałam wcześniej z okazji mojego depression-lenia kurowałam się muzyką. Tak oto odgrzebałam miłość do Guns'ów, Ozzy'ego Osbourna, czy Metallicy (nie mam pojęcia jak to zapisać po odmianie xP). Pojedyncze piosenki różnorakich wykonawców także tłoczą mi się w ośrodkach słuchowych. Tak oto wygrzebałam Dizzee Rascala 'Bonkers'. Jak to ktoś kiedyś powiedział: najważniejsze jest pier*olnięcie! True.
Ogólnie jestem chorawa. To jeszcze nie stadium agonalne, ale głowa ciśnie od ciężaru. Spać, spać, spać...smarkać nosa, kichać i koić ból gardła. Życie.
Od tygodnia mam ochotę napić się kawy z Jarkiem. Od kilku dni mam ochotę wyjść na
spacer z Johnnym. Chcę zadzierać głowę do góry, patrzeć w oczy i rozmawiać z Sysiem. W głowie wiruje mi wspomnienie szaleństw i głupot z Patrykiem. Jedyny partner w tańcu z którym czuję się swobodnie. Trochę mi się pomiażdżyło serce. Tęsknota za Nimi.
Czemu anatomia nie jest moim ulubionym przedmiotem? O wiele prościej byłoby się wziąć za naukę tego cholerstwa...
Dziś pierwszy raz od hm...tygodnia? deszcz nie padał cały dzień. Nawet pokazało się słońce. " 'Cause nothin' lasts forever even cold November rain"
Do następnego

Ps.Pierwszy kolaż z wycinków japońskogazetkowych, drugi z pierdółek wygrzebanych w internetowych sklepach.